๒.๔ สุนทรภู่ได้ใช้คำที่แสดงโวหารภาพพจน์ไว้หลายแห่ง เช่น

            ๒.๔.๑ การใช้อุปมา (เปรียบเหมือน) เช่น

                                                  ไม่คลาดเคลื่อนเหมือนองค์พระทรงเดช

                                 แต่ดวงเนตรแดงดูดังสุรีย์ฉาย

                                 ทรงกำลังดังพระยาคชาพลาย

                                 มีเขี้ยวคล้ายชนนีมีศักดา

           ๒.๔.๒ การใช้อุปลักษณ์ (การเปรียบเป็น) เช่น

                                                 อันเทวัญนั้นคือมัจจุราช                จะหมายมาดเอาชีวิตริษยา

           ๒.๔.๓ การใช้คำเชิงถาม เช่น

                                                 ศิลานี้ที่มนุษย์จะเปิดนั้น                สักหนึ่งพันก็ไม่อาจจะหวาดไหว

                                  ยักขินีผีสางหรืออย่างไร                                มาพาไปไม่เกรงข่มเหงกู

           ๒.๔.๔ การเล่นเสียงเสียงพยัญชนะและสระให้สละสลวย เช่น

                                                 พงศ์กษัตริย์ทัศนานางเงือกน้อย      ดูแช่มช้อยโฉมเฉลาทั้งเผ้าผม

                                  ประไพพักตร์ลักษณ์ล้ำล้วนขำคม                    ทั้งเนื้อนมนวลเปล่งออกเต่งทรวง

                                  ขนงเนตรเกศกรอ่อนสะอาด                           ดังสุรางค์นางนาฏในวังหลวง

                                  พระเพลินพิศคิดหมายเสียดายดวง                  แล้วหนักหน่วงนึกที่จะหนีไป

                                  จึงตรัสว่าตาเงือกมาคอยรับ                            ช่างสมกับวาจาจะหาไหน

                                  เราล่อลวงนางผีเสื้อก็เชื่อใจ                           เดี๋ยวนี้ไปแรมทางกลางอรัญ

                                  ช่วยเมตตาพาตรงไปส่งที่                              พระโยคีมีเวทวิเศษขยัน

                                  กลางคงคาปลาร้ายก็หลายพรรณ                    จะป้องกันภัยพาลประการใด